هرس باردهی:                                   

پس از هرس فرم دهی بایستی هرس باردهی روی درخت انجام شود به این معنی که درخت هرساله نیاز به هرس دارد که بر حسب ضرورت ابتدا باید شاخه های آسیب دیده و آفت زده از پایین ترین محل آسیب حذف شده و پس از آن از چسب هرس و محلول پاشی با ترکیب اکسی کلرور مس استفاده گردد تا از نفوذ عوامل بیماری زا و سرما جلوگیری شود.

هرس باردهی شامل دو نوع است:

 هرس سربرداری:

از آنجا که که رشد بیش از 30-40 سانتی متر در سال مطلوب نمی باشد، لذا هرس سربرداری برای حذف رشد اضافه صورت می پذیرد. در این نوع هرس معمولا یک سوم انتهایی شاخه سربرداری می شود. هرس سربرداری نسبت به هرس تنک شاخه در تقویت درخت و افزایش کیفیت و کمیت محصول بیشتر موثر است. در این روش، هدف اصلی، جلوگیری از رشد رویشی بیش از حد جوانه انتهایی و تقویت رشد جوانه های جانبی است. سربرداری شاخه، باعث افزایش شاخه های جانبی و افزایش شاخه های میوه دهنده و افزایش عملکرد می شود. در انجام عملیات سربرداری، دانستن اختلاف بین جوانه های رویشی و زایشی از اهمیت خاصی برخوردار است و باید حداقل 2-3 جوانه رویشی آخری بر روی شاخه سرزنی شده وجود داشته باشد. بهتر است عملیات سربرداری در اسفندماه انجام شود. اگر سربرداری در زمستان و یخبندان انجام شود امکان دارد سه تا چهار سانتی متر از ابتدای شاخه خشک و منبع آلودگی شود.

هرس تنک شاخه:

در هرس تنک شاخه، شاخه هایی که به سمت داخل تاج هستند باید هرس شوند چون باردهی خوبی ندارند. همچنین شاخه هایی که به سمت پایین حرکت می کنند باید هرس شوند. در داخل درخت جاهایی که شاخه های زیادی وجود دارد باید تعدادی از این شاخه ها هرس شوند چون این شاخه ها عملیات سمپاشی به درستی بر روی آنها انجام نمی شود و باردهی مناسبی ندارند. همچنین شاخه هایی که روی هم افتاده و با هم سایش دارند بایستی شاخه ای که سن کمتری دارد و نازک تر است حذف شود. حذف تدریجی شاخه های پایینی مماس با سطح خاک از اهمیت خاصی برخوردار است زیرا تشکیل میوه های چنین شاخه هایی معمولا ریزش محصول، تماس با زمین و آلودگی های قارچی را به دنبال دارد. در زمان هرس، نباید شاخه ها از ته بریده شوند و طوقه شاخه بایستی سالم باقی بماند. برای حذف شاخه های سیاه، فقط بریدن قسمت خشک شده کافی نیست، بلکه باید تا محل اولیه شاخه جدید حذف شود. پاجوش های درختان سالم حتما حذف شوند ولی در درختان بیمار و ضعیف باید تعدادی پاجوش قوی را باقی گذاشت تا بتوان در صورت مرگ درخت، پاجوش ها را پیوند زد.

دو خصوصیت پسته که باید در برنامه هرس مد نظر قرار گیرد اول سال آوری و دوم، غالبیت انتهایی شدید در پسته است. در سال های پرمحصول مصرف زیاد مواد غذایی برای رشد میوه و پرشدن مغز باعث می شود مواد غذایی مورد نیاز به جوانه های گل در حال تشکیل نرسد. این مسئله باعث ریزش جوانه های گل روی شاخه و ایجاد شرایط کم محصولی برای سال بعد می شود و پدیده سال آوری اتفاق می افتد. در اثر پدیده غالبیت انتهایی جوانه انتهایی بیش از حد رشد کرده و منجر به رشد طولی بیش از حد شاخه زیر آن و جلوگیری از رشد جوانه ها و شاخه های جانبی می گردد. برای مدیریت این دو خصوصیت بایستی در عملیات هرس، شاخه هایی که فقط یک جوانه رویشی انتهایی دارند و هیچ جوانه زایشی )جوانه گل( ندارند را تا محلی که شاخه جانبی وجود دارد هرس کنیم. با این کار از رشد بیش از حد جوانه انتهایی جلوگیری کرده و باعث می شود شاخه های جانبی نگهداری شده، در سال بعد شروع به رشد کرده و موجب افزایش شاخه های میوه دهنده شوند؛ همچنین تاج متراکمی برای درخت به وجود آید.

در رقم های مختلف معمولا بایستی هرس های مختلفی اعمال کنیم. به عنوان مثال در رقم اکبری درختی است که ناخنک زیاد دارد و انجام هرس معمولا با قیچی انجام می شود. ناخنک هایی که سال قبل تشکیل شده اندبایستی هرس شوند. در یک شاخه 3 الی 4 عدد از ناخنک ها را نگهداری کرده و بقیه را هرس می کنیم. اگر شاخه ای بیشتر از 40 سانتی متر رشد کرده است نیاز به هرس سربرداری دارد. برای این کار معمولا سه تا چهار جوانه رویشی بالای جوانه های گل نگه داشته و بقیه شاخه را سربرداری می کنیم )یک سوم شاخه را سربرداری می کنیم.( با این کار جوانه های رویشی باقیمانده در سال بعد هر کدام تبدیل به یک شاخه شده و باعث گسترش تاج درخت می شوند و شاخه های میوه دهنده افزایش می یابد.

در پایان عملیات هرس بایستی شاخه های هرس شده را از باغ خارج و حتی الامکان خارج از محل باغ سوزانده شوند.